nedjelja, 16. rujna 2012.

Zarem i Jas, Tatko...?


Зарем и Јас, татко?


За последен пат дојдов на планетава во втората половина на 20-от век. На крајот на седмата деценија. Мерењето на времето, впрочем, нека остане на страна во оваа приказна.
Земјава е една голема, подвижна, тркалезна платформа на војни. Пред да станат титани, луѓето ги вкрстуваат копјата околу своите холограмски претстави за закопаното богатство. Се бијат во едноставни судири, како стакло кога се удира од камен, или бран кога мава во карпа. И разлетаните капки, распрскувањето и милионите здробени честици, се епското продоллжување на преобликувањето.
Многу рано забележав дека имам врска со колективното несвесно. На таванот открив кутија со правливи писма коишто Татко ѝ ги праќал на Мајка додека уште биле деца и тој ѝ се додворувал со своите дрвени пиштоли на вода, убивајќи ја секогаш кога таа ќе излезела на улица. Во еден свој немушт одговор таа го замолува да престане со заведувањето, бидејќи од сигурни извори знае дека тој е оној што ќе ги изеде своите деца, зашто така е речено. Но Деус бил мошне настојчив кога ги полнел своите пиштолчиња со вода и ја посакувал од далеку, знаејќи дека ќе биде негова.
И зарем мајка можела да се одбрани? Кога дошло време, таа требала да ја прифати мисионерската позиција и да легне под него, а потоа во топлината на својата душа да направи место за инкубација на неговите идеи. И татко да раѓа, со нејзината утроба. Така се стркалале многу месечини низ градината на нивниот љубовен занес.
Јас лично сум била испорачана преку нејзината утроба во вид на убаво бебе, како што веднаш кажала бабицата. За да не ме изеде Деус, му подметнале камен. 


И кога чепкав во сандакот со писма, открив дека нивната преписка траела сè до мигот кога Татко сфатил дека сум жива. Напишал само уште едно писмо во кое соопштува дека ќе замине, но секогаш ќе биде блиску, доволно за да можам да го почувствувам кога и да посакам. Брррр!
Така мајка ми ја раскажа приказната за моето создавање. Таа била извадена од татковото ребро, а јас сум била направена од истата прашина како Татко!
Мајка од првиот миг ми го вдахнуваше духот на храброста давајќи му инструкции како да тече низ моите вени сè додека дишам. Никогаш нема да се плашиш, бидејќи смртта ќе те чува од секакво зло на овој свет! Така станав пријател на смртта и лектор на лошите преводи на книгата на Животот. На пример, наместо Лилит, како што сакала да ме нарече кумата, во 34-тата глава на дедо ми Исаија од Дебар, ресавската школа го вметнала зборот – вештерка, мислејќи на духот од дното на Црвеното Море! Направиле компромис околу името, кога мајка рекла ниту по баба, ниту по вујна, туку по градот на будните – така дошла на свет Разбудената! Од едната страна сонце, од другата месечина: бидејќи крвта не е вода, разбудената ги сакаше човечките суштества но не по цена да се врзува со нив или да им раѓа деца –духот што течеше низ нејзината крв ѝ даваше сила да стои рамо до рамо со реброто на Човекот.
Загубените во преводот наскоро ги загубија и свитоците од таванот на нашата стара куќа во близина на Мустафа пашината џамија, источно од главниот влез на скопската Тврдина (Кале), та оттаму оваа слободна интерпретација на моето време...по сеќавање и љубов, без страв од буквите, оти баба ми често знаеше да рече дека една буква* може сè да смени!


*нека биде ова златното клуче за буквалистите, до чиишто лица насмевката едвај да си го најде патот...и поетот кој рече, го убила премногу силна буква...


subota, 15. rujna 2012.

bang bang

NO ONE EXEPT  Y O U  ......



историјата на едно транс себенабљудување
по – преку гледање во себе
Заради високиот напон на сликите
Коишто се проектираат
Од идентитетот на ништавилото
И потоа од таа палета слатки
Слатки негации
Милион нови сандачиња во космосот
Со писмата пораките шифрите

Директно од изворот
Прости ми, те сакам
Нема назад од ова заслужено Преку

srijeda, 12. rujna 2012.

patria!

Вашиот живот е манифестација на вашиот сон. Ако не уживате во својот сон, во секое време можете да го измените својот живот.
(индијанска халуцинација за секојдневието на една штотуку родена комета...)




nedjelja, 9. rujna 2012.

l e t t h e r e b e l i g h t


Алтернативна приказна за скриената светлина
Зошто се крие светлината? 

Од кого се крие светлината: што друго постои освен светлината? Како може да се скрие сонцето? Заоѓајќи? Изгревот и залезот, дали тоа е некакво жмиркање, трепкање на некое големо окце? Ако Сонцето  е зеница во тоа окце, едно трепнување е доволно денот да стане ноќ, трепките се лелеавата завеса којашто иако само за миг се спушта,  сепак едно намигнување предизвикува  ноќ... А потоа големото постоење се буди, се крева повторно во силата на брановидното движење, изгрева и гледа...гледа...набљудува...што ли само гледа? 

Па нели сето ова е самото тоа што е? Драмата на постоењето? Бркотницата на пулсот?
Првата светлина се сокрила под здолништето на големата мајка, и околу неа почнале да се пластат лушпите на злото. Што е тоа, отсуство на бои? Метафизички амајлии за некој што ем мижи, ем бае? Постои ли зло? Што е тоа, ако сè е светлина?

 Станува сè појасно дека приказната за почетокот на сè се мистифицира за да може секој сам да има шанса да го бара и да го најде излезот од лавиринтот. Ако секој не излезе сам, нема да знае дека бил загубен.
Во морето светлина... во океанот зад физиката...


Добредојдовте во светлината на појавното! Со оваа парола би биле дочекувани посетителите во луна паркот на животот привид.
Дојдете си на Себеси! Вака би извикувал оној космички колпортер кој на тротоарите на некој млечен булевар би расфрлал звездена прашина наоколу предизвикувајќи бури на левото и мноштво дежавија на десното крило на пеперутката...
LOVE!!!

petak, 7. rujna 2012.

k l u p a . . .

 

М О Ј О Т   Д О М    К Л У П А


На колку клупи во овој град го калев својот очај
На колку клупи го цедев
Низ филтерот на зададеност
На колку клупи тој демон нежно ми ја стегаше главата
Во неговото менгеме „ако“
На колку клупи притисокот од темните облаци
Повикуваше погребна кола наместо такси
Ме возеше пред дверите на смртта
И седнуваше странично во гласна тишина
Да гледа како ќе се справам со кваката
Со ѕвончето со примамливата понуда
За непречено ставање крај за безгрижната ослободеност од бреме
Колку пати низ оној филтер нејќеше да се процеди чувството на вина
Колку пати на клупата после мене остануваше талогот на тоа чувство
Во чадот* на моето отсуство
Колку пати клупата си одеше наместо мене
Оставајќи ме да лебдам in tune with the infinite
Согласно светлината, колку?
                                                     * ne se misli na mesto vo afrika
                                                                klupata e a-topos
                                                                    sostojba na svesta
                                                                           p r e k u


                                                               



četvrtak, 6. rujna 2012.

Еден или Едем


INVISIBLE INGREDIENTS

Живееме постојано во исчекување на поубави нешта, а честопати, во исто време, сме во покајнички копнеж по она што минало...ја прифаќаме сегашноста како нешто  само привремено и не ја сметаме за ништо друго, освен како пат кон исполнување на нашата цел
DREAMS ARE THE
SEEDLINGS OF REALITY

А, колку незаситна е индивидуалната волја! Секогаш, кога е задоволена, твори нова желба, така што им нема крај на нејзините вечно незаситни посакувања.

Волјата е господарка на световите, сè ѝ припаѓа нејзе, таа не се задоволува со дел од што било, 
туку само со целината која сепак е бескрајна.
Во меѓувреме, мора да се сожалиме кога ќе согледаме колку малку добива оваа господарка на светот, кога зема појава на една индивидуа – колку за лек; обично само толку колку за да го одржи телото. Оттука потекнува длабоката болка.

EVERY FAILURE BRINGS WITH IT THE SEED OF AN EQUIVALENT
SUCCESS
Мојот живот беше тој постојан копнеж по сегашноста, самата желба да се родам, малото парче волја врзано за индивидуалноста, да биде распостелено долж линијата на животот и да ја испреде приказната, да се раскаже себеси, камчето од мозаикот да си свети со својот пламен независно од големата слика на генералниот од една страна урбанистички, од друга - космички план – пиејќи кафе со Шопенхауер, пишувајќи му химни на несвесното то ест правејќи попис на неговите реквизити на планот на личното постоење:
Денес, штотуку го изедов илјадитиот тост со кашкавал, во вишновата градина на Пена, малото маџирмаалско подмножество на Еден, со последните септемвриски смокви и првите сериозни грмотевици по долгото топло лето коишто ветуваа многу, но дожд сепак не падна.
DREAMS ARE THE
SEEDLINGS OF REALITY


Патем, имам неколку забелешки во однос на твојата теза за болката. Мислам, значи не постојам. Сегашноста е единственото сигурно пристаниште во кое треба да ја фрлиме котвата на умот. Лекот за којшто зборуваш е час VOLO, час NOLO, а нашиот живот класична клацкалка помеѓу...