Жабата секогаш е тука, како бедем на стварноста. Нејзината крастава кожа е почетокот на приказната. Потенцијалните принцези во принцип се алергични на краста и страдаат од синдром на „сегашност“, поради што не можат просто да замижат и во занесот на едно салто мортале за подобро утре, да ја допрат краставата уста. Затоа нивниот потенцијал останува неискористен, а тајната на внатрешните метаморфози неоткриена.
Сè јава на бранот на слаткиот космички бакнеж кој им го враќа вистинскиот облик на нештата.
Сè јава на бранот на слаткиот космички бакнеж кој им го враќа вистинскиот облик на нештата.
Така, навидум се неспоиви елементите на кравјо лудило, жабји копани, магарешко опавче и кралски кринови, но во принц-ип сето тоа е едно исто. Наместо некој да истражува до бескрај со алхемиски трикови google for free, доволно е однапред да знае што да посака…
Бев на пазар. Купував домат, лук, тиквички. Потоа не сакав да ги земам од тезгата, почнав да трчам бегајќи од можноста дека ќе се видам, себеси.
Од десната страна навистина стоев Јас.
Продавачката се стрча по мене. Се бркавме низ тезгите. Конечно ми ги даде доматите и останатото.
Кога стасав дома видов дека денот не е заведен под одреден број во календарот и не можам да ја документирам ненадејната фуга. Се сетив на лисјата коишто паѓаат циклично, не само еднаш и не засекогаш. Можеби затоа овој ден не постои, за да го прекине ова неподносливо гонење низ тезгите, кога мислиш дека бегаш од смртта, а всушност ѝ трчаш во пресрет.
Од каде таа суптилна нелагодност, протната побрзо од светлината низ иглените уши на мојава Стварност?
Гледам, низ сликата за себе, влегла и ми ги проектира другите. Сенки, загатнати чувства, почетоци, сè на сè нежно но сепак непријатно ме притиска преку можноста да се биде мост помеѓу себе и другото.
Од квасецот на егото стасуваат сè повкусни крофни – упатства, рецепти, совети. Само еден спрат погоре не мора да се јаде.
Сите патишта водат кон лифтот и со напуштањето на тежеста, светлината ги сплескуваискуствата во проѕирни пергаменти на она што доаѓа во вид на изобилство без никакви ограничувања и крај на сите не.
Кога се донесува некаква важна одлука во животот најважно е
да се намали нивото на важност.
Тоа воглавно се постигнува потсетувајќи се на штоството.
Самата Суштина на нештата и нејзината тивка, од ништо засегната сеприсутност. Сè
веќе е, тогаш зошто тој напор да се донесува одлука како да ќе се трча спроти
ветрот?
Најтешко е да се плива со реката. Ете тука во слеаноста на
телото со струјата на брановите, во тоа задоволство supreme, се топи и
умислената важност. Се топи и исчезнува заедно со збрката којашто вешто
инсценирала пресумпција на вина и потреба од спасување.
Why, in the middle, becoming so worried, so anxious, so
ambitious - why create such despair?
There are
millions of routes to approach life. From the side of nothingness, you can be approaching it forever and never reach any
aspect of the potential innumerable.
We, in
particular, arrested in the claws of space and time, the two beasts of decay,
cannot utter a single word about the sights on this side of the finite.
Astonishment, bafflement,
like a thorn in one’s flesh, does not cease to tag along us, at our heels all
the time, on the wings of the backward transience.
You said you could make it disappear
Make my pathway clean and clear
You said I was just a touch away
But I'm not even close
No, nowhere near
You said you could make it disappear
Make my pathway clean
And my pathway clear
How d'you want to go?
Should we go together?
I don't want to go
Gonna live forever
Live forever
Shadows in the fog are moving in
From the world outside
To my world within
I'm sucking on the dust that moves the air
The pieces move
But I'm still there
Shadows in the fog are moving in
From the world outside
To my world within
How d'you wanna go?
Calm or stormy weather
If we've got to go
Let's go together
Together
You said you could make it disappear
Make my pathway clean and clear
You said I was just a touch away
But I'm not even close
No, I'm nowhere near
You said you could make it disappear
Make my pathway clean
And my pathway clear
How d'you want to go?
Should we go together?
I don't want to go
Gonna live forever
Live forever
Live forever
Live forever
Live forever
La la la
La la la la
La la la la
La la la
La la la la
La la la la
La la la
La la la la
La la la la
Ноќеска имав бура. Мојата Анима умираше пред мои очи.
Наеднаш го имаше обликот на прекрасното тело на мајка ми. Телото почна да прави
движења коишто беа знаци на болка, толку голема што не може да биде
интегрирана. Вдишувањето што требаше да биде ширење, се распрснуваше некаде на
половина пат назад кон центарот, кон срцето. И не можеше да дојде до собирање,
кога телото требаше да го испушти здивот. Сликата што ја создаваше Анима беше
посилна од вообичаениот циклус на дишењето. Таа како да беше погодена од гром.
Јас сакав да го гушнам громот, за да и помогнам да дише. Тогаш Анима го покажа
своето вистинско лице на змеј и почна да блуе огин во моите пазуви.
Огнот е љубов, помислив во сред умирање.Во длабочините на
душата има океан од мир на кого сите облици на овој свет не му можат ништо.
Токму ова ништо го врати духот назад во моето тело.
Срцето е вистинскиот дом на човекот. Никакви куќи, градови,
ѕидини, порти, установи. Сето тоа е утеха и залажување за егзилот наречен
мозок, за дијаспората на Умот којшто
бара, но не наоѓа...
Понекогаш се појавува како оса, многу ретко и едвај се
доближува. Совршено ги исцртува тие нелогични фрактали во близина на некој
лакт, веѓа, раме. И одлетува.
Потоа, на ниеден можен начин објасниво па дури и утопија за
раскажување, во влезната врата од мојата куќа преку ноќ се изѕида пчеларник.
Ископале три дупчиња на левото крило на вратата и постојано нешто внесуваа и
изнесуваа. Го почитував овој пчеларник и внимавав при секое влези и излези низ
вратата.
Еднаш во дневната соба најдов коњоштип, превртен на грб,
претајќи во обид да земе замав и да се преврти на стомак за да може да си оди
по патот. Ми личеше на скорпија, и воопшто не разбуди никаква сомилост. Додека
ги гледав неговите клешти, копје, забите со противотров наместо глеѓ, посакав
да го убијам гласникот.
Секогаш кога нешто такво ќе зазуи ме потсетува дека Сè е
Едно. Во неговиот кабинет, на сеанса. Незнам зошто, не лежам на каучот туку сум
он.
